พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 2 หน้าที่ 417

พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 2
<< | หน้าที่ 417 | >>

ภิกษุต่อไปนี้ไม่ต้องอาบัติ คือ

{๕๒๖} [๒๖๘] ๑. ภิกษุใช้น้ำและไม้ชำระฟัน

๒. ภิกษุหยิบยามหาวิกัติ ๔ ฉันเอง ๑ เมื่อมีเหตุผลที่สมควร ในเมื่อ ไม่มีกัปปิยการกถวาย

๓. ภิกษุวิกลจริต

๔. ภิกษุต้นบัญญัติ







โภชนวรรคมี ๑๐ สิกขาบท คือ

๑. อาวสถปิณฑสิกขาบท ว่าด้วยการฉันภัตตาหารในที่พักแรม

๒. คณโภชนสิกขาบท ว่าด้วยการฉันคณโภชนะ

๓. ปรัมปรโภชนสิกขาบท ว่าด้วยการฉันปรัมปรโภชนะ

๔. กาณมาตุสิกขาบท ว่าด้วยมารดาของนางกาณา

๕. ปฐมปวารณาสิกขาบท ว่าด้วยการบอกห้ามภัตตาหารข้อที่ ๑

๖. ทุติยปวารณาสิกขาบท ว่าด้วยการบอกห้ามภัตตาหารข้อที่ ๒

๗. วิกาลโภชนสิกขาบท ว่าด้วยการฉันโภชนะในเวลาวิกาล

๘. สันนิธิการกสิกขาบท ว่าด้วยการสะสมโภชนะ

๙. ปณีตโภชนสิกขาบท ว่าด้วยการออกปากขอโภชนะอันประณีต

๑๐. ทันตโปนสิกขาบท ว่าด้วยการรับประเคนอาหารนอกจากน้ำ และไม้ชำระฟัน

๑ ยามหาวิกัติ ๔ คือ คูถ มูตร เถ้า ดิน (วิ.ม. ๕/๒๖๘/๓๖) ภิกษุอาพาธหรือถูกสัตว์มีพิษกัดต่อย หยิบฉัน ได้โดยไม่ต้องรับประเคน ถ้าไม่อาพาธก็ควรจะรับประเคน (วิ.อ. ๓/๒๖๘/๑๗๕)