พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 2 หน้าที่ 413

พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 2
<< | หน้าที่ 413 | >>

{๕๒๐} [๒๖๑] ไม่เป็นไข้ ภิกษุสำคัญว่าไม่เป็นไข้ ออกปากขอโภชนะอันประณีต มาเพื่อตนแล้วฉัน ต้องอาบัติปาจิตตีย์

ไม่เป็นไข้ ภิกษุไม่แน่ใจ ออกปากขอโภชนะอันประณีตมาเพื่อตนแล้วฉัน ต้อง อาบัติปาจิตตีย์

ไม่เป็นไข้ ภิกษุสำคัญว่าเป็นไข้ ออกปากขอโภชนะอันประณีตมาเพื่อตนแล้ว ฉัน ต้องอาบัติปาจิตตีย์



เป็นไข้ ภิกษุสำคัญว่าไม่เป็นไข้ ต้องอาบัติทุกกฏ

เป็นไข้ ภิกษุไม่แน่ใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

เป็นไข้ ภิกษุสำคัญว่าเป็นไข้ ไม่ต้องอาบัติ



ภิกษุต่อไปนี้ไม่ต้องอาบัติ คือ

{๕๒๑} [๒๖๒] ๑. ภิกษุเป็นไข้

๒. ภิกษุเป็นไข้ออกปากขอมาแล้วหายเป็นไข้จึงฉัน

๓. ภิกษุฉันโภชนะที่เหลือของภิกษุเป็นไข้

๔. ภิกษุออกปากขอจากญาติ

๕. ภิกษุออกปากขอจากคนปวารณา

๖. ภิกษุออกปากขอเพื่อภิกษุอื่น

๗. ภิกษุจ่ายมาด้วยทรัพย์ของตน

๘. ภิกษุวิกลจริต

๙. ภิกษุต้นบัญญัติ