พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 2 หน้าที่ 406

พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 2
<< | หน้าที่ 406 | >>

{๕๑๐} [๒๕๐] เวลาวิกาล ภิกษุสำคัญว่าเป็นวิกาล เคี้ยวของเคี้ยวหรือฉันของฉัน ต้องอาบัติปาจิตตีย์

เวลาวิกาล ภิกษุไม่แน่ใจ เคี้ยวของเคี้ยวหรือฉันของฉัน ต้องอาบัติปาจิตตีย์

เวลาวิกาล ภิกษุสำคัญว่าเป็นกาล เคี้ยวของเคี้ยวหรือฉันของฉัน ต้องอาบัติ ปาจิตตีย์



ภิกษุรับประเคนยามกาลิก สัตตาหกาลิก ยาวชีวิกไว้เป็นอาหาร ต้องอาบัติ ทุกกฏ ฉัน ต้องอาบัติทุกกฏทุก ๆ คำกลืน

กาล ภิกษุสำคัญว่าเป็นวิกาล ต้องอาบัติทุกกฏ

กาล ภิกษุไม่แน่ใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

กาล ภิกษุสำคัญว่าเป็นกาล ไม่ต้องอาบัติ



ภิกษุต่อไปนี้ไม่ต้องอาบัติ คือ

{๕๑๑} [๒๕๑] ๑. ภิกษุฉันของที่เป็นยามกาลิก สัตตาหกาลิก และยาวชีวิก เมื่อมี เหตุผลที่สมควร

๒. ภิกษุวิกลจริต

๓. ภิกษุต้นบัญญัติ