พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 2 หน้าที่ 378

พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 2
<< | หน้าที่ 378 | >>

ภิกษุต่อไปนี้ไม่ต้องอาบัติ คือ

{๔๘๕} [๒๒๐] ๑. ภิกษุฉันในสมัย

๒. ภิกษุ ๒-๓ รูปฉันร่วมกัน

๓. ภิกษุหลายรูปเที่ยวบิณฑบาตแล้วประชุมฉันร่วมกัน

๔. ภิกษุฉันภัตตาหารที่เขาถวายเป็นนิตย์

๕. ภิกษุฉันภัตตาหารที่เขาถวายตามสลาก

๖. ภิกษุฉันภัตตาหารที่เขาถวายในปักษ์

๗. ภิกษุฉันภัตตาหารที่เขาถวายในวันอุโบสถ

๘. ภิกษุฉันภัตตาหารที่เขาถวายในวันปาฏิบท ๑

๙. ภิกษุฉันภัตตาหารทุกชนิด ยกเว้นโภชนะ ๕

๑๐. ภิกษุวิกลจริต

๑๑. ภิกษุต้นบัญญัติ



๑ วันปาฏิบท คือวันแรม ๑ ค่ำ ทายกคิดว่าวันอุโบสถมีผู้ศรัทธาเลื่อมใสถวายภัตตาหารกันมาก ส่วนวันแรม ๑ ค่ำ ภิกษุทั้งหลายลำบากเรื่องภัตตาหาร ทานที่ถวายในวันปาฏิบท เป็นการถวายภิกษาหารที่หาได้ยาก อีกประการหนึ่ง ภิกษุสงฆ์ลงปาติโมกข์แล้ววันรุ่งขึ้นจึงมีศีลบริสุทธิ์ การถวายทานแก่ท่านย่อมมีผลานิสงส์ มาก การถวายทานในวันปาฏิบท คือถวายถัดจากวันขึ้น ๑๕ ค่ำ ไปหนึ่งวัน (วิ.อ.๓/๓๗๗-๓๗๘)