พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 2 หน้าที่ 333

พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 2
<< | หน้าที่ 333 | >>

{๔๓๒} [๑๖๒] อุปสัมบัน ๑ ภิกษุสำคัญว่าเป็นอุปสัมบัน เข้าไปที่สำนักภิกษุณีแล้ว สั่งสอนนอกสมัย ต้องอาบัติปาจิตตีย์

อุปสัมบัน ภิกษุไม่แน่ใจ เข้าไปที่สำนักภิกษุณีแล้วสั่งสอนนอกสมัย ต้องอาบัติ ปาจิตตีย์

อุปสัมบัน ภิกษุสำคัญว่าอนุปสัมบัน ๒ เข้าไปที่สำนักภิกษุณีแล้ว สั่งสอนนอก สมัย ต้องอาบัติปาจิตตีย์



ภิกษุสั่งสอนธรรมอย่างอื่น ต้องอาบัติทุกกฏ

ภิกษุสั่งสอนภิกษุณีที่อุปสมบทในสงฆ์ฝ่ายเดียว ต้องอาบัติทุกกฏ

อนุปสัมบัน ภิกษุสำคัญว่าเป็นอุปสัมบัน ต้องอาบัติทุกกฏ

อนุปสัมบัน ภิกษุไม่แน่ใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

อนุปสัมบัน ภิกษุสำคัญว่าเป็นอนุปสัมบัน ไม่ต้องอาบัติ



ภิกษุต่อไปนี้ไม่ต้องอาบัติ คือ

{๔๓๓} [๑๖๓] ๑. ภิกษุสอนในสมัย

๒. ภิกษุให้อุทเทส

๓. ภิกษุให้ปริปุจฉา

๑ คำว่า “อุปสัมบัน” ในที่นี้หมายถึงภิกษุณี
๒ คือสำคัญว่ามิใช่ภิกษุณี