พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 7 หน้าที่ 88

พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 7
<< | หน้าที่ 88 | >>

ผงหญ้าตกเกลื่อน ทรงอนุญาตให้ฉาบด้วยดิน

ทั้งภายในทั้งภายนอก ทำให้มีสีขาว สีดำ สีเหลือง

สียางไม้ เขียนลวดลายดอกไม้ เขียนลวดลายเถาวัลย์

จักเป็นฟันมังกร เขียนลวดลายดอกจอก

ราวจีวร สายระเดียง

ภิกษุรูปหนึ่งทุพพลภาพเพราะชราถ่ายอุจจาระลุกขึ้นแล้วล้มลง

ทรงอนุญาตให้ล้อมรั้ว ทรงอนุญาตซุ้มประตูวัจกุฎี

ทรงอนุญาตให้โรยกรวดแร่ ทรงอนุญาตให้วางศิลาเลียบ

มีน้ำขัง ก็ทรงอนุญาตท่อระบายน้ำ

ทรงอนุญาตหม้ออุจจาระ ขันตักน้ำ

ภิกษุทั้งหลายนั่งถ่ายไม่สะดวก

ฐานที่นั่งถ่ายอุจจาระเปิดเผย ภิกษุทั้งหลายละอาย

ทรงอนุญาตฝาปิด

พวกภิกษุฉัพพัคคีย์ประพฤติไม่เหมาะสม

เรื่องทรงอนุญาตเครื่องใช้โลหะ เว้นเครื่องประหาร

ทรงอนุญาตเครื่องใช้ไม้ เว้นเก้าอี้นอน บัลลังก์

บาตรและเขียงเท้า ทรงอนุญาตเครื่องใช้ดิน

เว้นเครื่องใช้เช็ดเท้าและกุฎีดินเผา

นักวินัยพึงทราบนิเทศแห่งวัตถุที่เหมือนกันข้างต้นว่า ย่อไว้ในอุททาน

เรื่องในขุททกวัตถุขันธกะ ที่แสดงไว้ ๑๑๐ เรื่อง

พระวินัยธรผู้ศึกษาดีแล้ว หวังเกื้อกูล มีศีลเป็นที่รัก

มีปัญญาดุจประทีป เป็นพหูสูต ผู้ควรเคารพกราบไหว้

จะเป็นผู้สืบต่อพระสัทธรรม

และอนุเคราะห์เหล่าสพรหมจารี ผู้มีศีลดีงาม