พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 5 หน้าที่ 150

พระไตรปิฏกฉบับมจร. เล่มที่ 5
<< | หน้าที่ 150 | >>

{๙๙} [๓๑๐] ภิกษุทั้งหลาย กฐินย่อมเป็นอันเดาะได้อย่างไร ๑ ภิกษุทั้งหลาย มาตกาแห่งการเดาะกฐินมี ๘ ข้อ คือ

๑. กำหนดด้วยหลีกไป ๒. กำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ

๓. กำหนดด้วยตกลงใจ ๔. กำหนดด้วยผ้าเสียหาย

๕. กำหนดด้วยได้ทราบข่าว ๖. กำหนดด้วยสิ้นหวัง

๗. กำหนดด้วยล่วงเขต ๘. กำหนดด้วยเดาะพร้อมกัน





{๑๐๐} [๓๑๑] ภิกษุกรานกฐินแล้ว นำจีวรที่ทำเสร็จแล้วหลีกไป คิดว่า ‘จะไม่กลับ’ การเดาะกฐินของภิกษุนั้น ชื่อว่ากำหนดด้วยหลีกไป (๑)

ภิกษุกรานกฐินแล้วถือเอาจีวรหลีกไป ๒ อยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า “จะ ให้ทำจีวรนี้ที่ภายนอกสีมานี้แหละ จะไม่กลับ” ให้ทำจีวรผืนนั้น การเดาะกฐิน ของ ภิกษุนั้น ชื่อว่ากำหนดด้วยทำจีวรเสร็จ (๒)

ภิกษุกรานกฐินแล้วถือเอาจีวรหลีกไป อยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า “จะไม่ ให้ทำจีวรนี้ จะไม่กลับ” การเดาะกฐินของภิกษุนั้น ชื่อว่ากำหนดด้วยตกลงใจ (๓)

ภิกษุกรานกฐินแล้วถือเอาจีวรหลีกไป อยู่นอกสีมามีความคิดอย่างนี้ว่า “จะ ให้ทำจีวรนี้ภายนอกสีมานี้แหละ จะไม่กลับ” ให้ทำจีวรผืนนั้น จีวรที่ภิกษุนั้นให้ทำ อยู่นั้นเกิดเสียหาย การเดาะกฐินของภิกษุนั้น ชื่อว่ากำหนดด้วยผ้าเสียหาย (๔)

๑ กฐินเดาะ หมายถึงกฐินที่เสียหาย ไม่มีอานิสงส์ ใช้ไม่ได้ ภิกษุหมดโอกาสจะได้ประโยชน์จากกฐิน
๒ ถือเอาจีวรหลีกไป ในหมวดที่ ๒-๗ หมายถึง ผ้าสำหรับทำจีวร คือ จีวรที่ยังทำไม่เสร็จนั่นเอง (วิ.อ. ๓/๓๑๑/๑๙๙)